مرگ برگ تولد خاک
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: کراری - ۱۳٩۳/٥/۱۳
                     
    بنویس مهلت موندن یه نفس بود

           سهم من از همه دنیا یه قفس بود
              
نویسنده: کراری - ۱۳٩۳/٥/۱۳

 

   چی میشه بی تو روزایی

          که هر لحظش یه دنیا بود

    نمیشه بی تو خندید و 

        نمیشه فکر فردا بود..

 

                                                                             اینده - قمیشی

نویسنده: کراری - ۱۳٩۳/٤/۱٩

 

و تو ای معشوقم

 اشکهایم را به تو هدیه میکنم...

 

                                     "جاودان باشی ای سپیده ی عشق"

نویسنده: کراری - ۱۳٩۳/٤/۱٧

 

 

               صورت عکس تو آلبوم خیسه...

دوباره خاطرتو بوسیدم...

نویسنده: کراری - ۱۳٩۳/٤/۱۱

 

 

  هیچ بارانی ردپای خوبان رااز کوچه خاطراتمان نخواهد شست....

نویسنده: کراری - ۱۳٩۳/٤/٧

....

   چون دوست میدارمش، بی نیازم....

 

 

 

                                      7 تیر 93............6 و 15 دقیقه عصر

نویسنده: کراری - ۱۳٩۳/۳/۱٥

 

شال و کلا کن آسمون خیسه

                         چترتو واکن گریه بارونه

  

        حال و هوای برگ ریزونه چشمامو

                                                              پاییزم نمیدونه

 

                                           پروانه ها وقتی که میسوختن

                                        تقدیرتو دوختن به تقدیرم

                        هروقت دلت میگیره میسوزم

   هروقت دلت می سوزه می میرم

 

  خیلی دلم گیره

                 خیلی گرفتارم

                              دوس داشتنت خوبه

                                                       خیلی دوست دارم

 

محبوب من: چشمات بمن میگن

                             روز جدایی خیلی نزدیکه

                          میری نمیدونی که دور از تو

  دنیام چقد غمگین و تاریکه

 

     دنیای من تاریک و غمگینه

            بار جدایی خیلی سنگینه

        هر کس که از حالم خبر داره

                از شونه هام این بارو  برداره....

 

 


 

 

 

 

 

 

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٢/۱٠/۱٠

   

     آندم که با تو باشم یک سال هست روزی

               واندم که بی تو باشم یک لحظه هست سالی

نویسنده: کراری - ۱۳٩٢/٩/۱٥

بدون تو سنگم

   کنار تو ابرم

   بیا تا گریه کنم

     سر اومده صبرم

 

                                نه گریه مونده برام

                   نه خنده مونده برام

  فقط یه آشوب

                  کشنده مونده برام...

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٢/٥/٥

خاک در دیده بسی جانفرساست

 سنگ بر سینه بسی سنگین است

   بیند این بستر و عبرت گیرد

  هر که را چشم حقیقت بین است

هرکه باشی و بهر جا برسی

    آخرین منزل هستی این است

   آدمی هرچه  توانگر   باشد

   چون بدین نقطه رسد مسکین است

  اندر  آنجا  که  قضا  حمله  کند

      چاره تسلیم و ادب تمکین است

  زادن و کشتن و پنهان کردن

  دهر  را رسم و ره دیرین است

     خرم آنکس که در این محنت گاه

                خاطری را سبب تسکین است

 
نویسنده: کراری - ۱۳٩٢/۳/٤

 

 

       ...

                    ...

        ...

                     ...

                                         ...

                                                  ...

  

     این تازه ترین شعرم برای  ....

 

 

                           

نویسنده: کراری - ۱۳٩٢/٢/٢

زندگی کردم

 این چند سال چقدر طولانی بود

  قدر یک قرن گویا عمر از خدا گرفته ام

  و اینک تنها وزیدن این نسیم بهاری دل انگیز و مفرح برای آرامش و لذتم از زندگی کافیست

  نمیدانم آماده ام که  اگر لحظه ای بعد بدانم می خواهم برای همیشه چشمم را به تمام هیجانات و فراز و فرودهای این دنیا ببندم  تسلیم میشوم یا نه

  هر چند خدا بر تقدیرم چیره است پس راضی میکنم دل خودم را به همراهی با سرنوشت....

 اینجا من از بهار با دلتنگی هایم زیاد حرف نمی زنم

  می خواهم بهار با قدرت جادوییش در احیای تمامی حواس    خودش بداند در من و بر من چه می گذرد  و این داستانی باشد برای سایر فصول...

  زندگی را هر چند       گاهی تلخ تر از زهر           دوست دارم

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/٢۱

 

هیچ کس آنطور که من بودم

                              نبود

   هیچ کس مرا نفهمید

  روحم  پر از خاطرات زخمی روزگار است...

    دیگر همه چیز تمام شد

                                   همه چیز را فراموش می کنم

         تمام شدم بس که اسیر خدعه های رنگارنگ آدم ها شدم

     کاش همه در دنیای من تمام شوند

           دلم پر از دردهاییست که آدم ها هر روز بمن دادند

 

                               ...

                                         ...

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/۱٩

 

  پرنده نیستم

        ماهی هم نیستم

   عابری متعجبم

            روی خاک

      برای شادها  می خندم

  و به یک سمفونی غمگین

   اشک می ریزم

                    عاقبت فلسفه این روز و شب ها را براستی در نیافتم

 

        در خواب

     هنگام خداحافظی

  با دشمنانم

    حتی

         دست می دهم

            از واقعیت که دور میشوم

  در رویا و خواب به تمام هدفم دست می یابم...

    این است یک زندگی ساده و بی چشمداشت و برای من نمیدانم آیا همین کافیست یا نه....

                             

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/۱٩

 

   قطار سوت میکشید

     برای مسافران امیدوار   دست تکان می دادم

                                                     و آنها هم....

           قاصدکی را به هوا فوت می کردم

                                     شاید به جستجوی آینده ای باتو

  ومنتظر     که به من بازگردد و خبر از تو آرد

  آن روزهای کودکی که پروانه و سنجاقک و گل زنبوری تمام دنیای من بودند و ...

    و من در کتابخانه

     با تمام کودکیهایم رمان "گو‍ژ پشت نتردام دوپاری" و

                                                                       "مولن روژ" می خواندم

      و با "فسقلی"

                     دنیای کلاس اولم را

                          به دنیای بزرگترها گره می زدم...

 

           کاش تمام نمیشد آن دنیای ساده و بی تکلف که امروز 

                                                    در بند روزنامه های گوناگون

                                                          چشمانم از خبرهای داغ و یخ سیاهی برود!!...

     

  و من امروز در پی خوشبختی کوچکی می گردم

         که با دنیا

                                        کمی ناسازگار است...

 

                                                                         عشرت

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/۱٦

 

شادم که در شرار تو می سوزم

                شادم که در فراق تو می گریم

                     شادم که بعد وصل تو باز اینسان

                                          در عشق بی زوال تو می گریم

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/۱٦

 

  سلام به عشق

   به بیکرانگی

     به یکرنگی

                       و به تمام زندگی...

   چه جهانی دارم با اینهمه مهر...

         چه دنیایی با اینهمه عشق

              چه آرامم با بودنت

    چه بی تابم از دوریت

  آه....

           همیشه نزدیک باش

    من لحظه های قرابت با تو را با هیچ چیز خوب دیگری عوض نمی کنم...

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/۸

 

     تمام تلاش ها شبیه پرسه میشود

   خسته

    وامانده

       درمانده

   وکاج  در فاصله میان انگشتانت آنقدر کوچک میشود که به نرگس میرسد...

   آب که مرهم آتش نیست

                                 آتش است!

                                               آب  تنها   جریان است...

      دیوارها سرد اند

   بس که من به آنها رو کردم...

    و پنجره ها از قهر من شکستند... 

 

   هیچ سقفی بالای سرم نیست وقتی تمام لحظه ها در آسمانم

    وهیچ طلوعی شروع من نیست 

                                    که من مدام غروب می کنم  ...

 

    با اینهمه وقتی مسیرم عوض شد  پرسه ها  تمام تلاش من اند برای زندگی...

      با اینهمه وقتی پرسه هایم در این مسیر مرا به بن بست های نا تمام هدایت کنند

   من ناگزیرم به تغییر

                       و این تغییر شاید مرا از همه جدا کند

  از خودم

  از آنها

                                        و     از  تو

 

                 آماده هر لحظه پروازم

                  به جایی که هیچ جوری شبیه این دنیا نباشد.

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/٧

 

 با باد

  بی آن که مرا برده باشد

     باز می گردم

  

   از پلکان بالا می روم

  و زمین را

  بی شکل

    رها می کنم...

                   

 

   و در راه

 

      برای زنی که هیچ نمی شناسمش

                   از ستاره های دنباله دار می گویم

                                             از یخ و خار

                     

  

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/٧

 

 من در ماه

         تو در زمین

                                      من با نور

                            تو با سایه ها

     من با یقین

              تو با شک

                                   من با خودم

                                            تو با دیگران

            من در عرض

                     تو در طول

    

    حالا خودت بگو

    زاویه من وتو چند درجه است؟؟؟؟؟!!!

           

  

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱۱/٧

 

 دست تکان میدهم

  ساده نگاهت می کنم

  ساده از کنارت می گذرم

      مجاز نیستی به غرورم مسلط شوی..

 اجازه نمیدهم مثل گذشته ها مرا به ورطه حسرت های مکرر و دیوارهای بلند و بی پایان بکشانی ...

     من خودم را پیدا کردم

    پاهایم روی زمین و ریشه هایم در آسمان است

   دست هایم اشک های ابر را می زداید و صورت ستاره نوازش می کند...

  و لبم  ...

    لبم لب های ماه را می بوسد...

   ترکم کن

              من تنهایی را بسیار دوست دارم

    برو ای درد

                     ای رنج

                    ای وحشت زنده ماندن من!

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱٠/٢٩

 

  باز غروب شد

   من دلگیر شدم

    انگیزه هام کمرنگ

    امیدم خط خطی

     لحظه هام دلتنگ

        ساکتم

   اما در من چیزهایی در جنب و جوشن

   نه موسیقی آرامش میده

              نه سکوت  منو راضی می کنه

  نه هیچ تصویری منو به شهامت می رسونه

             ونه هیچ پروانه ای منو به حتی یک شمع روشن هدایت می کنه!

 

            تا کجا باید پیش برم؟

   تا اونجایی که سفیدی موهام بمن بگن تموم شد؟؟؟!!!

        

 

 
نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱٠/٢٩

 

   وهم سرد یک صبح زمستان

   مسیر بی انتها و پیچ در پیچ یک باغ شلوغ

  سر درگمی یک موجود آمیخته با شعر...

                           هجوم تمام پرنده های فکر به باتلاق هیچ.....

 

   داستان کوتاهیست

  ولی تمامش همین است.

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱٠/۱٩

 

 ستاره از تو روشن است

    من از تو عاشقم

                        و دریا از تو زیباست...

   تو انعکاس مهر خدایی

                تو نیت پاک بارانی...

                                     و تو شبنم مهربان برگ یاسی...

  دریچه ام به دریای تو باز میشود

                                     هر روز و هر لحظه

   تو واقعی ترین منظر سرسبز منی که دلم را باز می کند...

 

 

     دلم با تنفس در هوای تو باز میشود

               ( آنزمان که از هوای مسموم سنگدلان در آستانه خفه شدنم...)

 

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱٠/۱٩

 

شب نمیشود اگر تو نتابی

   روز آغاز نمیشود اگر تو طلوع نکنی

   پر از تمام ضربه های تلخ این روزگارم

 با تو  اما....

    تو

   تنها تو

  که مرهم تمام زخم های روح منی...

  

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱٠/۱٦

 

 شب

  تو

   و من

    یادگارعشق

     زندگی

   و خاطره ایم

    دوستت دارم

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱٠/۱٦

 

   با اینهمه سختی و تنگنا

   و انسانیت که سهل جایش را با آدمیت عوض کرد

  و تمام سنگ هایی که بی درک سنگین اند و سرد

  

   این چشم های شیشه ای خیس   به چه دردی می خورند؟؟؟

    افسوس به من

    افسوس به رویاهای من

   افسوس به اندوهی که برای آدمیان کشیدم 

  کاش تمام اشکهای پاکم را  بر بیرحمیهای آنان حرام نمیکردم...

  دنیا که تمام شود، رودست خورده اند آنها که

                                                          قدر ندانستند  عزت و وفا را...

 

                    نفرین به اتفاق

   

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱٠/۱٥

 

 ...

     پروانه ها وقتی که می سوختند

                  تقدیرتو دوختن به تقدیرم

 هروقت دلت می گیره میسوزم

               هروقت دلت میسوزه میمیرم


 

       دنیای من تاریک و غمگینه

                بار جدایی خیلی سنگینه

       هر کس که از حالم خبر داره

                                  از شونه هام این بارو برداره

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱٠/۱٠

 

     کنار تو قرار می گیرم آرامش من

   قرار با تو را با آغوشم پاسخ می دهم و

    زندگی را در آغوش تو به دنیا می سپارم....

                           کنارت می مانم

                   می مانم

                   تو معنی ارزش های پایداری

              تو معنی زندگی پر باری

  هر روز

                    بودن تو را

                                     به خدایم شکر می کنم

    با قلب مقتدرت

       با چشم های با نفوذت

                           و با انگیزه های بی پایانت

                                 تمام دلتنگی هایم را  به باد سپردی

           برایت از جانم می گذرم

                                                از جانم عزیزتر.....

     

   

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٩/٢۳

 

مرا در کوره راه های تاریک این دنیای ناتمام،

                     با پاهای خسته چه کار؟؟

  من و این صداهای نا آشنا و گوش آزار

                    در خلوتی ساکت و همیشه،     چه کار؟؟؟

       من در زمینی پرهیاهو، در لابلای طنین هزاران بی دردی

                                     با قلبی پر درد     چه کار؟؟؟؟

 

       در کدام مسیر بودم که اینجا   ناگهان گم شدم؟

 

   در کالبدی نمی گنجم که گاه مرا دور می زند..

   از خودم خسته ام

   از خودم به کجا بگریزم؟؟؟؟؟

 

 

   

        

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٩/۱۸

 

در گذر از تکرار تلخی های ناگزیر

  رنج من بیش از غم من است..

   کوه صبر مرا

                     آتشفشان بی امانی احاطه کرده  که راهی برای پناهی نیست...

    اینک با من آشوب روزهای سرد زمستان است...

                                     کوه من و

                                                ابر و برف و اندوه..........

 

                                                             

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٩/۱٥

 

   نیمه شبان

                 بربالین من آشفته حال

                                           صدایت   و نوازشت

                                                          یعنی هرگز تنها نیستم

 

             ای کسی که وجودت در زندگیم مرا از گذشته های متلاطم جدا کرد

              هر صبح که ترا در کنارم می بینم

                                   بیشتر می فهمم:

                                        خدا ترا بمن داد....

 

      ممنونم که هستی

   ممنونم که کابوس های شبانه مرا یاری می کنی

                               ممنونم که مرا از عذاب جدا کردی و هر لحظه   یارم هستی

 

        همیشه کنارت می مانم

                               مثل تو که همیشه کنارمی

                             همسر عزیزم

                                                سعید جان...

 

 

                                                      15 آذر 91

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٩/۱٢

 

                                                 در میان تمام بدی های اینجاٰ،

                                        وقتی مهر تو هست

                چقدر همه چیز خوب است..

 در میان تمام دغدغه های روز مرگی،

                                   چقدر خوب است که آرامش با تو بودن را دارم..

      با تمام خستگی های وجودم

           وقتی در هوای تو نفس می کشم

                                                               چقدر هوا خوب است..

 

 

 

 

                                                                               12 آذر 91

 

 

 

 

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٩/۱۱

 

سلام به پرنده

   که آزاد است و آرام

    سلام به شعر که تو رامثل پرنده دوست دارد

      و سلام به زندگی که پر از هوای تست...

 

                                          دلم چقدر تنگ است...

                                                                             مثل همین شعر!...

  و سلام به زندگی که معنی تو است....

     

 

 

                                                          11آذر 91

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٩/٩

 

     برنده یا بازنده؟

                      بازی زندگی ....

     عشق یا عقل؟

                                  بازی زندگی......

      نه    من هرگز نخواستم با عقل برنده بازی زندگی باشم...

     ماندم      چون با عشق بازنده همیشه باز ی زندگی ام!....

                                                 

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٩/۸

                 

                         در آسمانم همیشه بتاب ...

               

        من چشمانم به جستجوی مهر تو

                                          هر شب در آسمان گم میشود....

 

                    بیا و مرا از هجوم غربتم خلاص کن...

                                                           و در های آسمان را برایم بگشا

   

     من نیازم پرواز است

                                          به تو

                                                   به شب

                     به جایی که هرگز در آن ستاره غروب نکند....

 

 

 


 

                                                                                  8 آذر 91

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٥/٢۳

 

    دوامی ندارد

                     لبخندهای ناشی از یادآوری خاطرات عاشقانه ...

        چه زود باد میوزد و می برد و فراموش میشود...

  این روزها تمامی صداها از گوشهایم به بیرون می پرند  بدون این که خاطره شوند

        بدون این که یک بار دیگر مرور شوند...

   این روزها هرچه گرمتر میشود  قلبم سردتر و سردتر میشود و این مرا می ترساند...

 

                                                      تمام لحظه هایم قرار با فرداست..

          فردا هم هرروز برایم مثل پریروز است.. مثل پارسال!

 

             شبی دعا کردم

    که خدا صدایم را بشنود(این روزها کسی صدایم را نمیشنود)...

              کمی دور دست ها به گمانم به آرامشی دعوت شوم!

  

                              در انتظارم  ای خدا.................

 

                                                                مرداد91      عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٥/۱

 

   گرفتارم

      راهی نیست به دنیایی که رویاست...

      شب   دیگر خلوت نیست

                 روز  هم آشنا نیست....

      من

    گرفتار این عشق

                          بی نفس از شتاب بیهوده در این راه بی ثمر...

 

                           تابستان 91

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/٢/٧

 

 

     آغاز فصل ها بود

                 آغاز شکوفه تو

                                   بر درخت تنها و زمستانی ام

            

     بهار

          پر از رویای آمدنت

              پراز تشویش رفتنت

                    

                 و پایان همه:

                            اشتراک دنیای ما بود

              

     بهار باش

             بهاری جلوه کن

                             بهاری صدا کن اسم مرا

          اسمی که از گذشته های دور

   برای تو یادگاری شد!....

 

                      بهار را با تمام عطرهای سکرآورش

                                                به من بسپار

            من در نگهداری از عطرهای خاطره ساز

                                                 بسیار امینم......

 

                                

 

                                          عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩۱/۱/۳۱

 

                            برای تمام آن ظرف هایی که خالی ماند...

                        حسرت... 

    و برای تمام آن ظرف هایی که لبریز شد

                                                        با همه وجود،

                                                                   حیرت!...

 

 

 

                                                       عشرت کراری بهار  91  

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۱٢/۳

 

  نه شب

  نه روز

                     یک لحظه خاص

                                      برای حضور مداومت

   مثل بلوغ یاس

                کفایت است...

   

    چگونه درک شوی؟

                که هنوز،  همیشه ات تکرار آیینه ات نیست ؟.....

   

   با شعور ابر ها ... 

           نزدیک تر به اشراف  حقیقت دنیایت

                                          شاید و شاید.....

                    قضاوتی تلخ ...

 

                   کدام پرسه؟ در کدام نیمه شبت

                    ترا به ترک تمام بی سامانیت  هدایت کرد؟

                 کدام سایه از جنس من

                                   در تمام آن نیم شبان

     تو را به خوابی زیبا دعوت کرد؟

 

                              تو که از آغاز شایسته درک سرانجامی...

                                        چرا؟؟؟؟

 

 

                                  عشرت کراری 3 اسفند90

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۱۱/۱٦

 

  

     نیست عشقی

                    عظیم تر از مهر ورزی

                  که وقتی چشمان یکدیگر را

   از گذر لطف

                                 به ضیافت عطوفت می بریم...

          شام عشق

     گواراترین شام دوستداران است...

 

                                  باران بر همه می بارد

                      آفتاب بر همه می تابد

                         

                  هردو بی اندازه می بخشند      

                            هردو

                          همیشه مظهر زیبایی و عشق اند

 

                                ما بارانیم یا آفتاب؟؟؟؟

         یا هردو؟!

                           یا....

                                                                        

 

 

                                           عشرت کراری 16 بهمن 90 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۱۱/٩

 

     نه!

     من اینجا تمام نمیشوم

   اینجا خلاصه من است

         چهار حرف ساده در چهار فصل        دلدادگی...

     تکرار شو

     مثل من در فصول زندگی

 

      تکرار شو

        مثل  آینده  در تمام روزهای گذشته...

 

    من     شب را   

                           تمام شب را  بیدار ماندم

                                        روز     

                                         با تمام آغازش

                                        خاتمه ای  بود برای من

                         روز

                              ترا

                                     با همه قسمت می کرد و

                         حقیقت   همین بود.....

 

 

 

 

                       عشرت          9 بهمن 90

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۱٠/٢۸

 

      آرامش من از چشمان تست...

      از نگاههای بالغ و موثرت..

 

          آرامش من از دستان تست

                                     سرانگشتان  مهرانگیزت...

 

               آرامش من از شعور تست..

               که لحظاتت را بزرگوارانه با دنیای من عجین کردی

   و آرامش من از خاطرات تست...

                                        گذشته ای تابنده

           که سرکشی مرا

                        به نسیم داد و مرا مهربان کرد...

 

 

 

                                     عشرت کراری 29 دی 90

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۱٠/۱۸

 

   وقتی سکوت می کنم

             بیشتر درکت می کنم

 

   اگر تو نبودی با گریه هایم در گورستان تاریک بیرحمیهای آنان

                         مدفون میشدم

  اینک اما...

   تو هستی و با تو تمام عناصر این  جهان 

                                                               با من اند

     آنقدر عشقت را دوست دارم

             که گمان میکنم بدون تو

                             تمام فرداهایم گذشته ای مغشوش است

 

 

     آینده

          کتابیست که سرآغازش نام زیبای تست....

 

 

                                              عشرت کراری 18 دی 90

 

     

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۱٠/۱٦

 

    تا به حال به تو گفتم

                                    زندگی بدون تو چه بیرحم و سخت بود؟

                     نمیدانم میدانی

                                زندگی به بودن تو سرفراز است

                                                    و تو مایه آبروی تمام ارزشهایی...

   

     آرزوهایم تمام شد

                              وقتی آمدی

              

          امید    رقص زیبای نورش را به زندگی پاشید

                                                        و من      من شدم

 

   کاش بدانی همیشه   هرگز بدون تو ممکن نیست...

 

     کاش  بدانی  هیچ آرامشی  

                       مثل  نگاههای تو نیست...

                         و هیچ لحظه ای  معنی نمیشود

                                                             بدون تمنای صدایت...

 

             با دست هایت پرنده را بکوچان به راهی در هوایی سرشار از هدایت خودت

       به آسمانی بدون ابر های اندوه

        به سکوت مهرت

                                                    من در آسایش دستانت

                                                                       آسوده ام...

 

 

                             عشرت کراری  16دی 90

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٩/٢٩

  

      یلدای با تو بودن

                            افسانه شد برایم......

 

    زمستان     با یلدا آغاز میشود

                                     و من با تو تمام میشوم

    

                

                             بسیار دوستت دارم

 

 

 

                                                                   عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٩/٢۸

 

    ای عشق

    ای صدای آبی مهربانی

     پاییز دارد میرود

           روزهای مهر  و شیفتگی 

      زمستان دارد می آید

     سپید و پر از رمز و راز....

 

     دوستت دارم...

 

 

 

             عشرت کراری  28آذر 90

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٩/٢۳

 

     همه جا

             خاطره ی سوزان عشقت...

               دوری و  دیری

                 سکوت و درگیری...

 

                         شب گریه های خموش

                                 تخیلات که تمام تورا دوره می کند...

 

      آمدی که غروب    گریه های مرا     فراموش کند؟...

                           

                               یا سایه من

                               راز مرا خاموش  کند؟.....

      

        تبسم عشقت

                   تمام اشک های مرا برد...

 

   غم من

       اینک

           تلخی اوقات بی خبریست  .....

   اشک من اینک

                    باران رویاییه رویشی زیباست......

  

       بمان

     در روزگارم  بمان...

 

         من

              ثانیه به ثانیه

                            کتاب هستی ات را

      مرور می کنم

           در رویایم بمان

                          در شب هایم بمان.. 

 

 

 

 

 

 

 

                عشرت کراری  23آذر 90 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٩/٢٠

 

     این روزا خیلی سریع میگذرن..

   چه زود شب میشه...

                  ولی چقد شبا قشنگن

                                            شبا هم زود صبح میشه...

    صبحا پر از امیدن...

                 امید رنگش آبی آسمونیه

                                               آبی دریا....

            دریا قشنگ تر شده...

 

  قشنگیای دنیا چقد بیشتر شده....

 

 

      آه

     کاش زندگی همیشه همین جوری باشه...

 

 

 

 

                                                عشرت کراری  20آبان 90

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٩/۱٥

 

 شاعر گرامی خراسانی بهمراه همسر شاعرش وفرزند خردسالش در سانحه تصادف به دیدار دوست شتافتند...

 

           یاد و نامشان گرامی و جاوید

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٩/۱

  

       می بالم به خویش

                        که در قلب با شکوه تو ساکن ام

      

 آنجا آرام ترین جزیره رویایی من است

                                                که خوابش را بسیار می دیدم

                 آنجا خانه من است...

     جزیره  من.....

                            مغرورم که حاکم همیشه این جزیره ام!

 

                     آنجا امن و زیبا و عزیز است

    

                     دوستش دارم ...

 

 

 

 

                                                        عشرت کراری   اول آذر 90

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۸/٢٧

 

    وقتی راهت جدا شد

                             تکه های  قلبم

                                                     غمگین

                                                           از من گریختند.....

                                                                       از من بی سروسامان...

           لحظاتی بهت زده بر جا ماندم...

                                        اما تو رفته بودی..

 

    تو با شتابی لجبازانه مسیرنا خواسته ات را تاختی و

                                                            من

    با سکوتی سرد چون سرمای آنروز کوهستان

                                                     غمناک و غمناک و پریشان

                                                   بر جا ماندم...

 

    هرگز مرا یارای ماندن در جاده های بدون تو نیست

 

                                         سرد بودم

                                                       سخت بودم

                                                               تو رفته بودی......

 

      

 

                                                عشرت کراری  آبان 90

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۸/٢۱

 

  این روزها

     تمام اخم هایم

   بهانه های ندیدن تست

   انگیزه خرم و طرب انگیز دیگری

       جز جستجو در مسیر نگاه های عمیقت

                     لبخند بر انگیز نیست!

 

     چرا در خودم نپیچم

    این زمان که همه در من می پیچند؟....

    همه منهای تو...

     منهای عشق تو...

     منهای آرامش دستانی که چون شب ستاره ای

                                                   مهربان است و رویایی...

 

     خیالی جز دربدری ام بدون تو

                            پریشان  نمی کند مرا

     خیالی جز ثانیه های منهای تو

                          ثانیه های مرگ من...

 

    که چون یادت زندگی بخش است وتو جاودان

                          پس بی خیال لحظه های...

 

 

                                     عشرت کراری  21 آبان 90

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۸/٢

  

     من به سبک خودم

                                 پر از هجوم عشقم...

        اگر ویرانت کردم تنها بهانه های عاشقانه ام را بپذیر

      من عشق تو را سر کشی کردم

    چرا که به انتهای آن عشق     دل بسته بودم

 

   اینک اما

              به لحظه های کوتاهی دل خوش می کنم

                             که در آن

                      ترس از نبودنت

                                    در فردای من  نیست...

 

      تنهایم      

     و عشق تو   تنها سبب هیاهوی این قلب ناچار است...

 

    در آینده

        تو و من

                  چقدر به این روزهای حقیر دلتنگی و شوک

                                        خواهیم خندید

            دوستت دارم  ای از آسمان به زمینم   باران.... 

 

 

 

 

 

                                        عشرت کراری            

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٧/۱۱

 

    سلام ای صبح فروتن

       ای روشنی های بی دریغ

 

  من به گل سرخی ادای احترام میکنم      که بوی روشنی و صبح می دهد....

     رویا نیست....

      این یک حقیقت است مثل صبح

 

        عشق زیباست و من به یقین شک ندارم...

 

   باورم با تجربه سالیان زیاد می گوید که عشق تنها  روزنه ایست که تمام مارا از سایه های ناتماممان به صبح هدایت می کند....

 

   ایمان دارم عشق تنها باور مهربان همه ی ماست...

 

 

 

                                                                    عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٦/۱٠

 

    درستی این عشق

                            مثل راستی ِ آمدن شب است...

 

   در میان تمام روز و شبهای چون خاکسترم

                                           تنها شب مهتابی

                                                               تو بودی

                                                                       که نور پاشیدی

 

 

                و من بودم که از پیله تاریکم

                                            به روزن تابانت

                                                           دل خوش کردم

                   و

                       اینک

                               من

                                 پروانه خوشبخت توام....

 

                      دوستت دارم مرد...

            

                                  شب و  ..

                                               من و  ..

                                                         دنیای مهرانگیز تو.....

 

 

 

                                                          

                                     ع ش ر ت   ک ر ا ر ی

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٦/٩

 

 تو را  دوست دارم

 

         زمانی که می دانم عشق چیست...

 

 تو را می شناسم

    از فرمت چشم های در عشق خفته ات

 

  ومن آمده ام بیدار کنم آن دیدگان افسون شده ی غرق در دریای جفا ها را....

   

   دوستت دارم

           آنقدر که هرگز نپنداشتم کسی را بتوانم خواستن، تا این مرز....

 

                                 برایم بمان

    تا آنجایی که بتوانم تو را به آسمان بکشانم..

       تا آنجا که جز تو و من،  حتی ابر ها ندانند راز ما را...

 

                         تو را دوست دارم چون تو  ابری...

        چون تو بارانی و  زمین بتو محتاج....

  

      دوستت دارم و شاید هرگز ندانی چه اندازه....

 

 

 

 

                                        عشرت...

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٦/٢

 

 

    آسمان همچو صفحه ی دل من

   روشن از جلوه های مهتاب است

 

 

 امشب از خواب خوش گریزانم

   که خیال تو خوشتر از خواب است

 

   بیگمان زان جهان رویایی

   زهره بر من فکنده دیده ی عشق

 

  می نویسم بروی دفتر خویش

  "جاودان باشی ای سپیده ی عشق"

 

 

 

                                             فروغ (دیوار)

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/۳٠

   

              بغض چندین ساله ما باز شد

                                یا علی گفتیم و عشق آغاز شد....

 

 

 

               شب های  عزیز و  گرامی قدر  گوارای وجود عاشقان مولا علی

 

                                                               

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/٢٥

  

   ببین:

 

      لطفا مرا نبر

       من از خاطره سرشارم...

 

 

 

 گوش کن:

 

               مرا به بند نکش

                  من پر از پروازم

                           پر از آغاز...

         تو را آغاز می کنم که مرا تمام کنی

     مرا رها نکن در ابهام خودت...

 

    پیچیده نباش

 

 

     بیا با هم فقط فکر نکنیم

 

                 میایی تا با تمام دنیا و شلوغی اش

                 تنها به یک فنجان چای خیلی داغ در یک ایوان رو به باغی خالی فکر کنیم؟؟؟!!

 

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/٢٢

 

 

   راستی ما از کجا پیدا شدیم؟

                                           کاینچنین در خود گم و شیدا شدیم؟

    

       عاقبت،پایان این راه غریب

       می تواند باشد آنجاییکه از دستان ما سازد پلی؟

        

 

                        ...

                                             ...

         

                                                                        عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/۱۸

 

 

        دیروزهای پررنگم!

     امروزهای بیرنگم!

              

              "در انتظار شکستن پیمان بی تو ماندن"

                                     زجر لحظه های بیدرنگم...

 

 

...

           ...

                                ...

 

                            عشرت کراری (مجموعه ی مرگ برگ تولد خاک)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/۱٧

 

 

 

 

  در یاد چه خواهد ماند؟  و در باد...؟

  بر باد چه می روید؟

                      جز خاک...

   در خاک چه خواهد ماند؟

                                          جزیاد...

 

 

 

                       در کدامین باد گم شدم؟...

 

 

 

 

 

                                          عشرت کراری(مرگ برگ تولد خاک)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/۱٥

 

 

      غم عشق تو پیش من کم نبود

                                      وگر بود نامش دگر غم نبود

...

                     ...

 

 

 

 

 

                                                                           عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/۱٤

       

    در خاطراتت خلاصه شدم....

 

    حالا بیا برای روزهای بدون تو ام،

                                           فکری بکن،

                                                 شعری بگو...

 من که روزگارم خالی شد،

                                  فکرم تهی شد،

 برای این تا ابد تنهای عاشق ،

                                                    دعایی بگو...

                                 تا کمی آرام تر  بدون تو را تاب بیاورد...

 

     خلوت تنهای من، غافلگیر هجوم عشق تو شده بود.....

 

 

 

 

 

 

                                                        عشرت کراری(مرگ برگ تولد خاک)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/۱٢

   در رگ هستی من

                  جای خون

                            آب جریان دارد!

  فکر من حکم به تنهایی داد

                                   و دراین تنهایی

                              سایه ای خواهم شد

                                    سایه ای از خود ِخود

  تا در آن همهمه ی تاریکی

             فارغ از چشم و نگاه

                 بنشینم صدف روشن خوشبختی خود صید   کنم...

  تا در اندیشه ی یک صبح سپید

      نسپارد جان روح امید

       تا نمیرد خورشید...

 

 

 

 

                      عشرت کراری(مجموعه ی مرگ برگ تولد خاک)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/٢

صبوحی

        به پرواز

        شک کرده بودم

       به هنگامی که شانه هایم

                                            از وبال ِ بال

                                                         خمیده بود.,

   و در پاک بازی معصومانه ی گرگ و میش

   شب کور ِ گرسنه چشم ِ حریص

                                               بال می زد.

 

   به پرواز شک کرده بودم من.

     ...

                          ...

                     

                                                 احمد شاملو

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/٢

                                   

                                تو را که کسوت ِ زرتار ِ زر پرستی نیست

           کلاه خویش پرستی چه می نهی بر سر؟

      

         تو را که پایه بر آب است و کار مایه خراب

                                    چه پی فکندن در سیل بار ِاین بندر؟

                               

                              تو کز معامله جز باد دستگیرت نیست

       حدیث باد فروشان چه می کنی باور؟

 

 

 

 

 

                              احمد شاملو

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/٢

 

 

 

                 گرامی باد یاد شاملو

 

                   مردی که شعر را زیبا کرد...

 

 

                 

 

                                       عشرت کراری

                                       2 مرداد 90

 

  

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٥/٢

 

 

 نظر در تو می کنم ای بامداد

  که با همه جمع چه تنها نشسته ای!

 

 _تنها نشسته ام؟

     نه

          که تنها فارغ از من و از ما نشسته ام.نظر در تو می کنم ای بامداد

   که چه ویران نشسته ای!

 

_ویران؟

                     ویران نشسته ام ؟

                                                آری

         و به چشم انداز ِ امید آباد ِخویش می نگرم

 

  _نظر در تو می کنم ای بامداد که تنها نشسته ای

  کنا ردریچه ی خردت.

 

 _آسمان من

                           آری

               سخت  تنگ چشمانه  به قالب آمد.

 

_نظر در تو می کنم ای بامداد که اندُه گنانه نشسته ای

  کنار دریچه ی خردی که بر آفاق ِ مغربی می گشاید.

 

_من و خورشید را هنوز

 امید دیداری هست

     هر چند روز ِمن 

                         آری

                                 به پایان خویش نزدیک می شود.

 

_نظر در تو می کنم ای بامداد...

 

 

 

                                                    زنده یاد احمد شاملو

                                                   1348(مرثیه های خاک و شکفتن در مه)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/۳۱

 

 

پری بودی و با من راز کردی

 

 


               به ناز و عشوه عشق آغاز کردی

   مرا آواز دادی چون رسیدم

 

 


                  کبوتر گشتی و پرواز کردی

 

 

 

                                                 

 

 

                                                                               ( ه.ا.سایه)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/۳٠

            

                      در شب کوچک من افسوس

               باد با برگ درختان

                                      میعادی دارد....

 

         

 

 

   

 

 

                      در شب کوچک من دلهره ی ویرانیست!

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/۳٠

                   

                          درود به عشق

     به جاودانگی

    به تمام آنچه که از دل شما به دلم رسید

                                  به لحظه هایی که وقتی بوی شما را دارند من دیگر خودم نیستم و اشکهایم مرابه آسمانی می برند که زیاد با زمینی که در آن اسیرم    شباهتی ندارد....

        

 

 

همه ارادتم به آن عزیز وعده داده شده  که نمیدانم چه روزی با نفسش اشکهایم نسیم میشود..

       نسیم صدا میشود..

 

      و صدا  خود خدا.....

 

                              

 

   

 

 

                                                  عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/٢٩

       

این چرخ فلک که ما در او حیرانیم

      فانوس خیال از او مثالی دانیم

                          خورشید چراغدان و عالم فانوس

               ما چون صوریم کاندر او حیرانیم

     

 

 

 

 

                                                                حکیم عمر خیام

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/٢۸

.....

     گرم یاد آوری یا نه

    من از یادت نمی کاهم

             ترا

                    من

                       چشم در راهم

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/٢۳

من فکر می کنم که تمام ستاره ها

به آسمان گمشده ای کوچ کردند

   و شهر...   شهر چه ساکت بود

 

 

.....

 

 

     افسوس

    من مرده ام

   و شب هنوز هم

  گویی ادامه همان شب بیهوده است...

 

 

 

              فروغ فرخزاد(تولدی دیگر)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/۱۸

هرگز برای چشمهای مهربان یک عزیز

    در ابتدای یک شب بلند

               شعری سروده ای ؟

..........

   

 

   من پیشتر سردی اعماق نگاهت را

                 از لابلای شعر مرموزت

                                             شنیدم...

 

                                  

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/۱٦
نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/۱٥

 

 

  شرح دلتنگی من کار آسانی نیست

  قلمی کو ؟ که به آن عشق تورا بنویسم...

  نفسی کو ؟ که به آن سر تو تفسیر شود...

     آتشی سوزان می خواهم

                    که دل و جان را 

                                 بسوزاند و...

                      ز یادم ببرد هر چه گذشت...

 

 

                                                 عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٤/٤

 

 

    سایه ی  ابر سیاه

                                که بر جانم افتاد، 

           

                     فهمیدم...

                                   باید

                                          خود را

                                                 به طوفان سپرد...

 

 

 

 

 

                                                       عشرت کراری(مجموعه مرگ برگ تولد خاک)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/٢٦

کدامین ستاره

                    شب دراز مرا روز میکند؟

 

و در لابلای خاطرات سپرده به باد

                          سکوت و غم مرا راهی دیروز می کند؟

 

 

 

ستاره که آمد

              خورشید دیگر نبود...

                                    وداع باشکوه من

                                                       با نور...

 

 

چشم هایم را می بندم...

                             برای آنکس که همیشه روشن دید...

                                           

                                                             

                                                                                                                

                                               عشرت کراری

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/٢٦

    لحظه

 

همه گویند که : تو عاشق اویی.

_گر چه دانم همه کس عاشق اویند_

لیک می ترسم یا رب!

نکند راست بگویند؟

                                    

                                              مهدی اخوان ثالث(مجموعه زمستان)

 
نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/٢٤

   مست شعف می روم به بسترم امشب

   بر دو لبم خنده،تا که خنده کند روز

    باز ببینم سعادت تو چقدر است،

بستر خوشبختم!آی،...بستر پیروز!

                                                   اخوان ثالث  

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/٢٢

   از تمام در وازه ها آن را باز بگذار که در وازه بانی ندارد

                                   و یکطرفه است به سوی درون

 

  از تمام خنده ها آن را بستای که جانشین گریستن شده است.

 

 

 

 

                                                                                       ناد ر ابراهیمی

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/٢۱

     آب و آتش نسبتی دارند جاویدان

  مثل شب با روز،اما از شگفتیها

               ما مقدس آتشی بودیم و آب زندگی در ما

  آتشی با شعله های آبی زیبا

 

 

 

                       مهدی اخوان ثالث(زمستان)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/٢۱

  با این همه

 

 اما

  با این همه

 تقصیر من نبود

                     که با این همه...

با این همه امید قبولی

 در امتحان ساده تو رد شدم

 

 اصلا نه تو، نه من!

تقصیر هیچ کس نیست

 

از خوبی تو بود

                 که من

                      بد شدم!

 

 

                                                                        قیصر امین پور

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/۱٩

 

  می توان با پنجه های خشک

  پرده را یک سو کشیدو دید

  در میان کوچه باران تند می بارد

  کودکی با بادبادکهای رنگینش

  ایستاده زیر یک طاقی

  گاری فرسوده ای میدان خالی را

  با شتابی پر هیاهو ترک می گوید...

 

                       

 

 

 

                                                                 فروغ فرخزاد

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/۱٧

  شعر

      رهایی است

        نجات است و آزادی

  

      تردیدی است

                  که سرانجام

                                 به یقین می گراید

   و گلوله ای

               که به سرانجام کار

   شلیک

   می شود.

                احمد شاملو(مرثیه های خاک و شکفتن در مه)

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/۱٧

 

 

   ای معشوقی که سرشار از زنانگی هستی

     و به جنسیت خویش غره ای

      به خاطر عشقت!_

        پیروزی تو میوه ی حقیقت توست.

 

 

           

 

                                   احمد شاملو

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/۱٢

 

 

                      احساسی نمانده است         

            تمامی لهجه ها لکنت دارند

          کسی مهربانی را نمی شناسد...

 

 

                                                            شایا تجلی

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/۳/۱٢

  

 هیچ پایانی براستی پایان نیست

       در هر سرانجام ، مفهوم یک آغاز نهفته است

   چه کسی می تواند بگوید «تمام شد» و دروغ نگفته باشد؟

 

 

 

                                                                                    نادر ابراهیمی

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٢/٢۸

کدامین ستاره

                    شب دراز مرا روز میکند؟

 

و در لابلای خاطرات سپرده به باد

                          سکوت و غم مرا راهی دیروز می کند؟

 

 

 

ستاره که آمد

              خورشید دیگر نبود...

                                    وداع باشکوه من

                                                       با نور...

 

 

چشم هایم را می بندم...

                             برای آنکس که همیشه روشن دید...

                                           

                                                               عشرت کراری

 

 

 

                                                                                                                    

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٢/٢۸

 مثل پر سبکم...

       

  بی وزنم!

 

      بی وزنم...

                          بی قافیه ام...

 امشب اصلا شعر نمیدانم،

 کلماتم تب دارند...

 قلب احساسم درد می کند و

     

                         درد بی مهریت پریشانم کرد

 

 کاش این آخرین زجر این اولین جرم من بود...!

                                   عشرت کراری

 

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٢/٢٦

 

حس زیبای عشق من و تو

                        از تماشای باران  _حتی_

                                              خیس و تر می شود...

 

لحظه ناب مستی که سر می شود...

                           روح این عشق هم تازه تر می شود... 

           

                                                                                   عشرت کراری                     

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٢/٢۳

 

    به انتظار هر چه نا ممکن است،

                                     نفس می کشم؛

 

اگر آن انتها

                   تنها لحظه ای

                                     تو باشی...

 

بسامد نفس هایت را

                        هر لحظه

                                   هر کجا

                                           دریافت می کنم...

تو در آسمان هستی من،

                            همه جا گسترده ای...

 

 

                                                                                                                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                     عشرت کراری                             

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٢/٢٢

 

 

  شمع ها خاموش اند...

 

اینک منم

        و امید درخشش ستاره ای...

 

 

کدام ستاره شب دراز مرا روز میکند؟

چه کسی می ماند،در ابدیت تهی دستهام...

                                 

   در فرجام فریاد های بی صدام؟

 

چه زیباست...رقص شعله های سبز لبخندت

                                             در خرمن وجودم...

روز ها میگذرند

                 و من خاکستر خواهش خویشم...

 

          «عشق است مادر تمام سر مستی های ما...»

 

اینک رهایی

              تنها در دلبستگیست...

 

 

 

 

                                                                 عشرت کراری   زمستان87 

                                   

                            

          

 

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٢/۱٤

 

.....

    .....

   و دلم را،

       به نوازش های باد و خورشید

                                خوش خواهم کرد...

           سایه ام روشن خواهد شد...

 

 

                                                    

 

                                                                                        عشرت کراری

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٢/۱٠

  شب تنهایی خوب

 

  گوش کن جاده صدا می زند از دور قدم های تورا.

  چشم تو زینت تاریکی نیست.

  پلک هارا بتکان،کفش به پا کن و بیا

  و بیا تا جایی،که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

  و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

  و مزامیر شب اندام تورا،مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند.

  پارساییست در آنجا که تورا خواهد گفت:

  بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه عشق تر است.

                                                               سهراب سپهری

نویسنده: کراری - ۱۳٩٠/٢/٧

  از تمام در وازه ها

  آن را باز بگذار که در وازه بانی ندارد

                                                                      و یکطرفه است به سوی درون

 

            از تمام خنده ها آن را بستای که جانشین گریستن شده است.

 

 

 

 

                                                                               ناد ر ابراهیمی

کراری
نویسندۀ کتاب مرگ برگ، تولد خاک
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :