شعله ی رمیده

 

می بندم این دو چشم پر آتش را

                         تا ننگرد درون دو چشمانش

تا داغ و پر تپش نشود قلبم

                         از شعله ی نگاه پریشانش...


 

                  می بندمت به بند گران غم

  تا سوی او دگر نکنی پرواز

            ای مرغ دل که خسته و بی تابی

  دمساز باش با غم او دمساز

                                 

                                                            شعری از فروغ ( مجموعه ی اسیر)

/ 1 نظر / 3 بازدید
فریاد.....

شب بود شب دیرپا بود بر بستر لوش و لجن ره می‌سپردیم مه مرده بود و سوسوی فانوس اخترها نهان بود ما، پلکمان باز اما نه به معنای بیدار از ترس وز بیم آوار ناگه ز اقصای شب بد، شام دیجور مردی برآمد با چراغی در کف از اندیشه ایمان، و می‌سرود اما نه، می‌غرید و می‌گفت از دیو و دد، باری، ملولم آوخ کجایی، ای بزرگ، ای خوب انسان (علی موسوی گرمارودی)