حسرت

 حسرت

 

    ز چشمت تب عشق من گُر گرفت

                     دمی چشمم آسوده بر هم نرفت

     شب و روز پیشم یکی شد

                                دقایق چه بی تاب

  

                  به یکباره دریا شد آن خفته مرداب!

   مرا تا سراپردۀ عشق بردی

                 وزان مستی پاک، مرا تاب دادی

                      در آغوش مهرت به من حسرتی ناب دادی

 

     نگفتی !  چرا ناگهان

                                     دلت از دل من برید؟

               

              تو که با سخاوت،مهر دادی به من

                             تو که با کلامت،دَم شعر دادی به من...

          اما بدان:

              کلامم اگر خالص و راست از دل نیامد

                خودم راست بودم!

                         خودم عاشق و آنچه دل خواست بودم...

                                  

                                                       عشرت کراری

                                             (مجموعه مرگ برگ  تولد خاک)

/ 0 نظر / 5 بازدید