به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

      به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

     به جویبار که در من جاری بود

  به ابرها که فکرهای طویلم بودند

          به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

   از فصل های خشک گذر میکردند

    به دسته های کلاغان

  که عطر مزرعه های شبانه را

   برای من به هدیه می آوردند

  به مادرم که در آیینه زندگی میکرد و

  و شکل پیری من بود

  و به زمین، که شهوت تکرار من، درون ملتهبش را

 از تخمه های سبز می انباشت_ سلامی دوباره خواهم داد

 

     می آیم، می آیم، می آیم

 با گیسویم: ادامه بوهای زیر خاک

 با چشم هایم: تجربه های غلیظ تاریکی

  با بوته ها که چیده ام از بیشه های آنسوی دیوار

 

 می آیم، می آیم، می آیم

 و آستانه پر از عشق می شود

  و من در آستانه، به آنها که دوست می دارند

  و دختری که هنوز آنجا،

 در آستانه پر عشق ایستاده، سلامی دوباره خواهم داد.

/ 0 نظر / 3 بازدید