ای عشق...

ای عشق

 ای خانه ات دور اما خودت نزدیک

   از کجاهای این جهان زیاد، مرا نگریستی و بسوی خود خواندی؟

  من

   آشفته و بی قرار، 

   برای آرامشم بسوی تو؟؟؟؟

   تو را در روزهایی میدیدم که سپید شدم و  بید...

                                             اما اینجا مرا صدا زدی...

 صدای تو چه خوب است...

    کنار تو آرام شدن چه خوب تر...

     من

              تو

                        و    حرفهای عمری تشویش...

 

/ 1 نظر / 17 بازدید