دشت بی تابی

خیالت به چشمم زد و شبنمی

              چه تر کرد یاد تو کهنه غمی

  غم عشق تو پیش من کم نبود

                وگر بود نامش دگر غم نبود

 تو دیگر مثال دل من دلی

                  کجا بینی آشفته تر منزلی

 دلی که در آن شورتو ساز شد

                      دمادم نوای تو آواز شد

  بدون تو من دشت بی تابی ام

              کویرم همه غرق بی آبی ام

  تو دریای بی ساحل و ناتمام

             من تشنه را تشنه تر کرده کام

  در اعجاز عشق تو مجنون شدم

              دگر تا به آخر نگو چون شدم

/ 1 نظر / 4 بازدید
فریاد...

سلام.انصافا نوشته هاتون عالیه.با بقیه فرق داره برای آدم حرفی برای گفتن نمیزاره..... یاد سهراب بخیر آن سپهری که تا لحظه ی خاموشی گفت: تو مرا یاد کنی یا نکنی ، باورت گر بشود گر نشود حرفی نیست اما نفسم میگیرد در هوایی که نفس های تو نیست