برای پدر...زمستانی که او رابرد

  

     زمستان که میشود

  یاد یک کوچه باریک و سرد میفتم

 یاد کلاغهایی که صبح زود،

  بی تأمل

                     غار غار می کردند...

   یاد  مه     که انتهای کوچه را  گم  کرده بود

  و یاد آخرین نفس های عشق که داشت می رفت....


   هیچ گاه به تکرار نبودنت عادت نکردم

 

       هیچ گاه عذاب تنها ماندنم رهایم نکرد و هیچ گاه خاطر زیبای بهاریت،                              

                از  چهره  زمستانی دلم، محو نشد

 

 

   روزهای بدون تو با اشک و حسرت به امروز رسید...

 

               من بزرگ شدم

            آنقدر بزرگ شدم که بفهمم هیچ کسی مثل تو نبود...

/ 2 نظر / 16 بازدید
matin

با سلام.... وب زیبایی دارین.خوشحال میشم از وبلاگ ما هم دیدن کنید. نظرم بدیااااا یادت نره . اگر لینک هم کنی که عالی میشه ، لینک کردی خبرم کن یادت نره بیای ، اینجا منتظر داری راستی هر روز یک داستان و مطلب جدید داریم ، بیا و بخون