شعر

هی !

        شاعر!

                  هی!

سرخی، سرخی ست:

لب ها و زخم ها!

لیکن لبان ِ یار ِ تو را خنده هر زمان

دندان نما کند،

زان پیش تر که بیند آن را

چشم ِ علیل ِ تو

چون «رشته ای ز لؤلؤ ِ تر، بر گل ِ انار»_

آید یکی جراحت خونین مرا به چشم

کاندر میان آن

پیداست استخوان؛...                                

 

 

                                  احمد شاملو(مرثیه های خاک و شکفتن در مه)

/ 0 نظر / 5 بازدید