شعر:دشت بی تابی

     دشت بی تابی

خیالت به چشمم زد و  شبنمی

                                         چه تر  کرد یاد تو کهنه غمی

غم عشق تو پیش من کم  نبود

                                           وگر بود نامش دگر غم نبود

 تو   دیگر  مثال  دل من  دلی

                                            کجا بینی آشفته تر  منزلی

دلی که در آن شور تو ساز شد

                                            دما دم نوای تو  آواز  شد

بدون تو من دشت بی تابی ام

                                          کویرم همه غرق  بی آبی ام

تو دریای بی ساحل و ناتمام

                                         من ِ تشنه را تشنه تر کرده کام

در اعجاز عشق تو مجنون شدم

                                          دگر تا به آخر نگو چون شدم

از کتاب " مرگ برگ تولد خاک " نوشته:  عشرت کراری

/ 0 نظر / 9 بازدید